Fling overlaadt publiek in Winkel met aanstekelijke Keltische heimwee
|
De Culturele Stichting Niedorp heeft een goede keuze gemaakt door het seizoen af te sluiten met Fling. Het gezelschap uit Friesland kreeg gisteravond in het afgeladen kerkje terecht herhaaldelijk een groots applaus. Vooral de instrumentale Ierse en Schotse nummers oogstten bewondering. Fling wordt gedreven door pure heimwee naar de ellendige volksverhalen uit vroeger tijden. Dat zonder ook maar een woord kunnen overbrengen op de nuchtere West-Fries is een knappe prestatie.
Fling was aangekondigd als een gezelschap á la Clannad. Dat was inderdaad in sommige nummers te horen. Maar de groep slaagde er gisteravond toch in een eigen draai aan de Keltische muziek te geven door aan de liederen bij herhaling Afrikaanse ritmes toe te voegen met behulp van percussie en gitaar. Het gezelschap heeft zojuist de cd 'The wild swans at Coole' afgeleverd en draait al enige jaren mee. En dat is te horen aan het gemak waarmee de spelers van instrument wisselen. Verwacht geen voor de hand liggende vrolijke muziek zoals The Dubliners of The Pogues.
Bij Fling draait het om heimwee met een hoofdletter H. Zanger Gerrit Breteler voorzag de nummers van een korte uitleg. Het publiek kreeg hierdoor inzicht in de ellende waar de groep o zo graag over verhaalt. Verloren liefdes, het graf van Ierlands befaamde dichter William Yeates, de fles whiskey op de kist als een Ier wordt begraven; Breteler sneed de onderwerpen met zichtbaar plezier aan.
Afwisseling
De muziek die volgde was meeslepend. Vooral tijdens het spel van Evertjan 't Hart op de Ierse doedelzak en dat van violist Peter Zijlstra, dat naadloos in elkaar overliep, deed de Winkelers de adem inhouden. Met je ogen dicht en een beetje fantasie zat je op de Titanic of konden Engelse troepen ieder moment Winkel binnenvallen. Aardig was bovendien de afwisseling. Om het geheel niet al te droevig te maken speelde Fling tussen de ellende door vrolijke Ierse dansmuziek. Maar pas na de pauze kreeg het publiek in de gaten dat er best meegeklapt en gestampt mag worden. In Ierse pubs brult immers ook de halve zaal mee. Al gaat dat natuurlijk ook een stuk makkelijker met een glas Guinness in je hand. Dè akoestiek was prima, al moet het kerkorgel waar Breteler na de pauze even op speelde wel we den gestemd- De spontane actie leverde niet het grootste applaus op.
De zang van Breteler viel vooral op in de verhalende ballade 'The Fisherman' en in het nummer 'Ride on', dat door het publiek het meest werd opgepakt vanwege het opzwepende karakter. De heimwee in de trage nummers bleef boeien. Enerzijds door de lage heldere stem van Breteler, die af en toe neigde naar de stem van Terschellinger Hessel, maar vooral doordat de muzikanten er steeds in slaagden nieuwe melodieën door elkaar te weven alsof het een koud kunstje is. Het publiek klapte dan ook pas als ook het allerlaatste hoge toontje van de fluit had geklonken. De zaal was ingepakt.
Fling gaf één toegift, maar dat hadden er best meer mogen zijn.
CEES BEEMSTER |
| |
|
