| Vrijdag 17 November 2006 |
Radio...je had ons moeten zien...
|
Ok duuus, het album is koud een week uit en we zitten al bij Henk Scholten van RTV Noord voor een live optreden en een praatje in zijn programma 'Twai deuntjes veur ain cent'. Ik had alleen een tafel verwacht met wat microfoons om in te praten. Niets was minder waar...We kwamen terecht in een heuse opname studio met meer microfoons dan we op konden. Klein probleempje: We zouden heen en weer lopen tussen de conversatie tafel en het ' podium' wat ongeveer 5 meter verderop was met allerlei snoeren om in verstrikt te raken. Eerst zouden Evertjan en ik met Henk aan de praat gaan zodat de Peters alvast een muzikale introductie konden doen als het zover was en wij de tijd kregen om naar de microfoons te struikelen. Het bleek veel leuker om met zijn allen om de tafel te zitten en en we gaven braaf antwoord op Henks vragen in zijn prachtig wonderbaarlijk Gronings. Iedereen kwam ondanks de spanning fenomenaal kalm over. En wij blijven, zoals je in vorige afleveringen kunt lezen ook altijd ijzig kalm natuurlijk...Totdat het rennen begon...
Toen Henk het live-optreden aankondigde slopen Peter R., Peter Z. en ik vanonder de tafel microfoons zachtjes edoch bliksem snel over het snoerenmoeras om de intro te spelen. Evertjan bleef achter om het gesprek met Henk af te maken en moest daarna dus als de gesmeerde bliksem achter zijn pipes aan en zich insnoeren zodat we konden beginnen. Hij kwam veilig aan en we kwamen de eerste set uitstekend door. Opgelucht liepen we terug naar de tafel om het interview voort te zetten. Daarna speelden we onze versie van 'Do you love an apple' in een ode aan de Bothy band, die we de dag ervoor pas gearrangeerd hadden. Ondanks de vreemde omstandigheden (we hoorden onzelf niet terug over boxen en wisten niet hoe we zouden klinken over de ether) zweefden we door dat nummer heen. Evertjan had het nog het moeilijkst aangezien hij moest wisselen tussen pipes, bouzouki en low-whistle de laatste welke hij op meesterlijke wijze op zijn knieen balanceerde terwijl hij bouzouki speelde. Geen vuiltje aan de lucht, die trouwens erg warm en droog was, maar de rieten van de pipes doorstonden de temperatuur als het spaanse graan...enne iets met een orkaan....ahum, waar was ik...oh ja...
Het was vast enig om te zien hoe Peter R. heen een weer rende naar zijn gitaar en ik steeds vergat waar mijn bodhran stond en mijn steeds dwarsfluit meesjouwde naar Henks tafel met voor iedereen, mijzelf incluis, onbekende redenen. Dit alles terwijl Peter Z. enigzins medelijdend glimlachend zijn viool doodkalm oppakte als het tijd was om te spelen. Maar goed...we hebben in ieder geval een hoop lol gehad!
De gezweette peentjes werden weer aangevuld met een paar pints Guinness in de pub en dat was wel nodig ook want we hebben de woensdagavondsessie daar geopend met een stevig uurtje Fling...je ons moeten zien... Henk was er wel.....
Tot de volgende keer Henk!
Annemarie
|
| |
|
